Yeni bir yılın ilk günüydü, Hayat o kadar monotonlaşmıştı ki hangi yıl olduğunu bile hatırlamıyorum. Mutluydum yine de; gençtim çünkü. Sağlıklıydım. Sabah koşumda ter atıyordum. Birden karşıdan karşıya geçmek isteyen tekerlekli bir sandalye gözüme çarptı. Mesafe uzaktı. Her ak vicdanın acıma duygusuyla yardım etmeyi düşündüm ki sandalye yola kayıverdi. karşıdan gelen arabayla bütünleşti. Koştum yaralı sandalyeyi kucağıma alıp hemen bir taksiye bindirdim. Alelacele hastaneye vardık. Bekledim… Bekledim.. Değmişti kurtulmuştu sandalye. Doktor ilk yardım sayesinde olduğunu söylediğinde şaşırmıştım. Oysaki “yetişip onu karşıya geçirmem” yardımların en ilkiydi.. Buruk bir sevinçti benimki…Şimdilerde yardım edecek sandalye bile bulamayacağımı bildiğimden olsa gerek…
Kutlu 2002
